-
Kompüter təmiri və ya taleyin məni axtardığı gün
Hər şey köhnə noutbukumun pisləşməsi ilə başladı. Yanmış ventilyator, donan ekran – tipik problem. Dostum Elşən dedi: “Apar bunu service-ə, yoxsa bir daha açmayacaqsan”. Getdim kirayəlik bir təmir sexinə. Sahibi tanış çıxdı – məktəb yoldaşım Rüstəm. On ildir görməmişdik. Əl sıxdıq, hal-əhval tutduq, sonra dedi: “Bir saat vaxt lazımdır. Sən burada otur, kofe iç, gözlə”. Razılaşdım.
Rüstəmin ofisində oyun şəraiti vardı. İki böyük monitor, oyun siçanı, rahat kreslo. Mən oturub telefonumu vərəqləyirdim. Birdən Rüstəm güldü: “Hələ də qumar oynamırsan? Yadımdadır, məktəbdə qorxurdun”. Cavab verdim: “Hələ də qorxuram. Pulumu itirmək istəmirəm”. O da başını buladı: “Sən köhnə kafansan. Hər şey dəyişib. Bax, mən baxımlı kazinolarda oynayıram”. Və göstərdi – mostbet casino azerbaycan səhifəsini açdı. “Bura bax, təmizdir, lisenziyalıdır”.
Mən maraqla baxdım. Dizaynı gözəl idi. Parıltı yox, bəsit və sərindir. Rüstəm dedi: “İstəyirsən, bir oyun göstərim? Sadəcə bax, oynama. Demo rejimi var”. O, slota kliklədi. Makaralar fırlandı. Səs effekti – xoş melodiya. Üç dəqiqə izlədim. Sonra güldüm: “Bu, sadəcə təsadüfdür. Niyə bu qədər həvəslisən?” Rüstəm cavab verdi: “Çünki mən bir qayda qoymuşam. Gündəlik limit. Qazanıram – çıxıram. Udururam – çıxıram”. Bu söz mənə maraqlı gəldi.
Həmin gün noutbukumu götürüb evə qayıtdım. Amma beynimdə mostbet casino azerbaycan qalmışdı. Yox, pul üçün yox. Sadəcə bu intizam mənə cəlbedici gəldi. Axı mən işdə də hər şeyi planlayıram. Niyə əyləncəni planlamayım? Üç gün düşündüm. Sonra cümə axşamı axşam, işdən sonra, qeydiyyatdan keçdim.
İlk depozit – minimal məbləğ. Restoranda bir dəfəlik yemək qədər. Əlim siçanın üstündə bir az titrəyirdi. Slot seçdim – sadə bir meyvə oyunu. Fırladım. Heç nə. İkinci fırlama – kiçik qazanc. Üçüncü – yenə sıfır. Mən dayandım. Rüstəmin sözünü xatırladım: “Limitin var”. Və çıxdım. Həmin gün mən uduzmuşdum – cəmi 5 manat. Amma hiss etdim ki, qalib gəlmişəm. Çünki öz nəzarətimi saxlamışdım.
Həftə keçdi. Mən hər axşam 15 dəqiqə vaxt ayırırdım. Yox, asılılıq yox idi. Sadəcə bir maraqlı ritual. İşdən sonra stulda oturub fırladırdım. Bəzən uduzurdum, bəzən qazanırdım. Kiçik məbləğlər. 10 manat, 15 manat, bəzən 30. Heç vaxt “indi qaytaracağam” hissi olmadan oynayırdım. Bu, idman zalına getmək kim idi – müntəzəm, rahat, stresssiz.
Ay yarım sonra maraqlı hadisə baş verdi. Bir axşam oynayırdım. Slot birdən “bonus oyun” aktivləşdirdi. Üç pulsuz fırlama. Nə baş verdiyini anlamadım. Birinci – boş. İkinci – kiçik. Üçüncü – birdən ekranda rəqəmlər axışdı. Qələbə səsi – xoş, metalik bir səs. Balansım sıçradı. 230 manat. Ürəyim döyünürdü. Gülməli vəziyyət – mən tək oturmuşdum otaqda, amma qalibiyyət sevincimi bölüşəcək heç kim yox idi. Öz-özümə “wow” dedim.
Həmin pulu çıxardım. Bank kartıma köçürdüm. Üç gün sonra Rüstəmə zəng etdim: “Dostum, sabah nahar məndən. O köhnə noutbukun təmiri əvəzi”. O güldü: “Deməli, sən də bizi başa düşdün?” Cavab verdim: “Başa düşdüm ki, əylənmək üçün ağıllı olmaq lazımdır”.
İndi aylar keçir. Mən hələ də oynayıram. Amma heç vaxt “acgözlük”lə oynamamışam. Bir dəfə uduzanda – sadəcə çiyinlərimi çəkirəm. Bir dəfə qazananda – dostlarla bir stəkan çay içirəm. Bu oyun mənə öyrətdi ki, həyatda ən böyük qazanc təkcə pul deyil. Ən böyük qazanc özünü tanımaqdır. Mən öyrəndim ki, nə vaxt dayanmalı. Və bu bacarıq kazinodan kənarda da işləyir – işdə, münasibətlərdə, alış-verişdə.
Bir gün ofisdə iş yoldaşım məndən soruşdu: “Sən niyə heç vaxt qumar oyunlarında böyük uduzmursan?” Mən dedim: “Çünki mən kiçik uduzmağı öyrənmişəm”. O gülümsədi. Mən də. Həqiqət budur: əyləncə o zaman əyləncədir ki, sən ona sahibsən, o sənə yox. Rüstəmin köhnə kompüter sexində başlayan bu hekayə sadəcə bir slot oyunu deyil. Bu, nəzarət haqqında hekayədir. Və mən öz nəzarətimi qazandım. Buna görə də mən özümü qalib hesab edirəm. Hər dəfə.
-
0 Replies
Sorry, there were no replies found.
Log in to reply.